Raadslid Piet Missiaen (Spirit) heeft via het “Bulletin van Vragen en Antwoorden” al begin mei een aantal schriftelijke vragen (13) gesteld in verband met de maandagmarkt. Het stadsbestuur heeft die in juli beantwoord. Kon Piet die informatie nog gebruiken voor zijn voorstellen terzake in de gemeenteraad van mei laatstleden? Groot risico! (Een vraag van het raadslid dateert al van april, zodat men deze maand kon antwoorden dat de zaak intussen is opgelost.) 

Er is hier sinds 2002 een adviserend marktcomité. Ongeveer achttien verkozen leden. die een viertal keer per jaar samen komen. In dit comité zetelt ook een vertegenwoordiger van de allochtonen.
Voor de plaatsing van de kramen is er een basisplan opgemaakt waarbij gewaakt wordt op een goede mix van producten. Marktkramers met de hoogste anciënniteit krijgen de eerste kans om een plaats uit te kiezen. (Piet vermoedt enig favoritisme.)

Wie “op risico” komt wordt door de plaatsingsmeester een plaats toegekend naargelang de beschikbaarheid. Het gaat meestal om allochtone marktkramers. (Ook hier vermoedt Piet dat ze bewust naar uithoeken worden verdreven.)

Het basisstandgeld bedraagt 75 euro per lopende meter (voorzijde!) en per jaar.
De zgn.”risico’s” betalen 12 euro per marktdag en per meter. Maar ze krijgen maximaal zes meter.
Het elektriciteitsverbruik is in het standgeld inbegrepen.
Het standgeld is al sinds 1990 vastgelegd en in al die jaren niet verhoogd.

Groot afval (paletten, bakken) moet door de marktkramer meegenomen.
Dolomiet als vloerbedekking vindt het stadsbestuur ook geen ideale oplossing maar toch “aanvaardbaar”.
Niettegenstaande allerlei promotiecampagnes (Eddy Wally!) stelt men vast dat er een vermindering is van aanbod en interesse.

De 13de vraag van Piet Missiaen luidt als volgt: “Worden de behoeften van de marktbezoeker onderzocht en indien wel, wordt er op ingespeeld?”
Het antwoord van de schepen van markten (Jan de Bethune) : “Hier geldt de regel van vraag en aanbod zoals bij elke economische activiteit.”
Groot risico dat u dit antwoord niet begrijpt.

Hier is al gemeld (6.11.05) dat er eigenlijk al vorige zomer een (verplaatsbaar) LED scherm moest staan op de Grote Markt.
Een Collegebesluit van 20 juni laatstleden heeft nu beslist welke firma’s hiervoor zullen worden aangeschreven. Tenminste – en enkel – voor de regie van de reclame die op het scherm mag komen. Roularta is daar zoals verwacht bij.De gemeenteraad wordt bij de beslissingen hieromtrent (en het gaat om de “content” van wat we te zien zullen krijgen) niet betrokken. Dit komt zo. Ieder jaar is de gemeenteraad zo goed om het College een “delegatie van bevoegdheden” te verlenen. Het College mag daarom op eigen houtje overheidsopdrachten (voor werken, leveringen, diensten) uitschrijven onder een bedrag van 150.000 euro (BTW exclusief).

Over de kosten van de ledwall zelf vind ik niets in de begroting. Ook nergens iets te vinden over de vraag wie die zal maken. (Behoort dit ook tot de opdrachten voor de firma Decaux?)

Stad wil het scherm gebruiken als een multimediaal communicatiemiddel voor stedelijke informatie en kalenderinformatie. Maar ook voor weergave van videokunst, een live of uitgestelde weergave van evenementen. En zelfs voor interactie met de bevolking ! Dat wil ondermeer zeggen: met frappante, veelzeggende maar korte citaten uit deze weblog.
De ledwall zal elke dag operationeel zijn van 6 uur ’s morgens tot 11 uur ’s avonds.

Er is ook een beperkt volume voorzien voor reclame. Maximum 20 procent per uur. Per uur zijn er vier reclameblokken mogelijk van telkens maximum drie minuten. Elke advertentie afzonderlijk duurt maximum 20 seconden en de adverteerder krijgt de garantie van één verschijning per halfuur.

Stad heeft zich al bekommerd om de inhoudelijke kant van de advertenties.
WTV kan tevreden zijn. Hergebruiken van bestaande televisiepspots is mogelijk. Maar zonder klank!
De advertentieruimte is voorbehouden voor bedrijven die hun diensten (ook) aanbieden binnen de stad Kortrijk en alhier een verkooppunt hebben.
(Diensten?? Dus: géén producten?)

Hoe staat het met de inkomsten?
Minimum 60 procent van de bruto-inkomsten komt toe aan de stad. Max. 40 procent voor de reclameregie.
Met de opbrengst hiervan hoopt de stad een bijkomend (nieuw) personeelslid aan te werven en te betalen voor de inhoudelijke invulling van de ledwall.

Een gemeenteraad die op zijn strepen staat zou nu bij hoogdringendheid (vandaag nog!) een motie kunnen indienen waarbij een meerderheid beslist om GEEN reclame te voeren op de ledwall van onze Stad.
Dit soort dingen brengt “Kortrijk op de kaart”.

Woord vooraf
Dit stuk bevat enerzijds wat geschiedschrijving maar insgelijks een zeer intrigerende vraag die niemand zich stelt.
Of zullen we daar maar mee beginnen?De stadbegroting voorziet jaarlijks een bepaald bedrag aan ontvangsten van de belasting op het plaatsen van terrassen, tafels en stoelen. Art. 040/366-06.
Voor dit jaar bijv. 24.000 euro. Vorig jaar: 26.500 euro.
Maar als je dan in de overeenstemmende post van de rekeningen (de werkelijk vastgestelde rechten, de geïnde bedragen) van die jaren kijkt, dan vind je daar telkens (werkelijk ieder jaar en al jaren aan een stuk ) NUL euro terug.
Bij de lijst van nog te innen invorderingsrechten van de rekening 2005 bijv. vind ik een totaal bedrag van 17.266 euro. Sommige van die niet geïnde ontvangsten gaan zelfs terug tot het jaar 2000.
De schepen van Financiën kan dit toch een keer uitleggen in de gemeenteraad van volgende week?

Oorlogsgeschiedenis
Aanstaande maandag 12 juni zal de gemeenteraad een nieuw belastingreglement op het plaatsen van terrassen en windschermen goedkeuren.
Het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad (één jaar) om het op te stellen. Proficiat voor de burgemeester die nu eindelijk zijn eigengereide schepen Bral heeft kunnen intomen.

U zal zich herinneren dat de schepen als een soort hertog van Alva gelijk volkomen op eigen houtje een penning had opgelegd aan een aantal kasteleins (niet die van zijn wingewest Bissegem) voor de uitbreiding van hun terrassen bij bepaalde evenementen. Om de kas van Bruisende Stad te spekken, in plaats van de stadskas.
Op een bepaald moment ging onze ruwaard als een brandschatter gelijk die belasting (Bral sprak van een “vergoeding” of “bijdrage”) zelf eigenhandig en cash ophalen bij de neringdoeners. Vergezeld van zijn lijfwachten Peter Baljuw en Dries De La Montagne.
En de escallatie ging zelfs zover dat de stadsdiensten de terrasstoelen van een “wanbetaler” op de Grote Markt gingen weghalen. Bij nachte.
Ook chanteerde de schepen de horeca met de dreiging dat hij bij evenementen met zijn stedelijke vzw “Bruisende Stad” zélf zou uitpakken met terrassen en tapinstallaties.
Ongelooflijk.
Maar dat zal nu niet meer kunnen.
Voortaan is voorzien dat Bruisende Stad bij zijn evenementen enkel een VIP-bar mag exploiteren voor eigen personeel en voor genodigden.
Wie zal er dit controleren? Wie zijn “genodigden”, en door wie worden ze dan wel uitgenodigd? Hoe te herkennen?
Ook is bepaald dat de oppervlakte van de VIP-bar van schepen Bral maximaal 50 m² mag beslaan.
Maar: wie weet er dat allemaal?
Die condities staan niet in een officieel document. Je kan dit alleen te weten komen bij de lectuur van een voorbereidende nota van een kabinet aan het College (dd. 20.04.2006). Kennen de horeca-exploitanten die nota?

HET NIEUWE REGLEMENT

Een grote verbetering. Alreeds bestaande of onbestaande regelingen werden gecoördineerd. Er is een ander duidelijk en transparant gemaakt.
Het meest belangrijke is dat schepen Bral geen particuliere initiatieven meer kan nemen om “vergoedingen” op te eisen. De burgemeester heeft alles naar zich toegetrokken. Toelatingen tot (extra) terrasruimte ook. Hij – en hij alleen – heeft een sanctionerende functie. Geen dubbelzinnigheden meer bij het betalen van een jaarlijks forfait of occasionele heffingen. Geen sprake meer van mooi of slecht weer. (In het systeem Bral mochten exploitanten die een forfait betaalden aan de schepen ook hun terrassen uitbreiden bij mooi weer, evenementen of niet.) Er is nu ook een bepaling van het begrip “evenementen” via een vaste lijst, op voorhand gemaakt.
Juridisch zéér goed gedaan is ook dat de onderscheiden cafés niet meer individueel bij naam en toenaam afzonderlijk worden opgesomd, met verschillende bedragen. We zijn afgestapt van het Germaanse recht waarbij niet in categorieën werd gedacht. Het is nu op de Grote Markt kant A of B en C. Schouwburgpleinzaken wordt ook niet meer afzonderlijk bedacht.

In feite blijft het oude reglement bestaan.
Voor terrasconstructies op de Grote Markt betaalt men 25 euro per m². Bij uitbreiding van die constructies 12,50 euro.
Op verkeersvrije pleinen en straten 7,50 euro/m². Elders 5,00/m².
(Met 50 procent verhoogd als ze mogen blijven bestaan tijdens de periode van 1 november tot het weekend voor Pasen.)
De grote verandering is de toevoeging van een heel nieuw artikel over de belasting op het innemen van extra terrasruimte op de Grote Markt, met losse stoelen en tafels.
Die is nu ingedeeld in drie zones die een verschillende fiscale heffing betalen. Aan de zonzijde (kant A) wordt 60 euro betaald per toegewezen extra terrasruimte voor zowel de evenementendagen als de periode van 1 juli tot 15 september.
De andere zijden van de Grote Markt komen er goedkoop vanaf: 20 euro/m². Maar men kan daar blijkbaar enkel extra terrasruimte vragen bij evenementen.
Hoe het ook zij, in alle gevallen kan de jaarlijkse belasting maximum 3.000 euro bedragen.

Allez. Iedereen content? (Sommige exploitanten zouden graag een vrijstelling krijgen voor bijv. de eerste 20 m².)
En schepen Bral moet braaf zijn in zijn eigenste VIP-bar. Niet iedereen uitnodigen!

ACH JA.
Er was nog een ander drastisch nieuw reglement mogelijk.
Gratis extra terrasruimte. Om de pinten te doen bruisen.
Want, hoeveel zal het nieuwe reglement voor de extra ruimte opbrengen? Heeft het College dat al een keer berekend? En is dit bedrag op onze begroting van 100 miljoen euro niet verwaarloosbaar?

Vorige stukken over deze kwestie dateren van 16 en 18 november 2005.
En vandaag beginnen we voor één keer met een positief voorstel.
Om energie te besparen.
In Utrecht gaat de straatverlichting aan en uit, naargelang de behoeften.
Lichtsensoren sturen bij (on)voldoende licht een berichtje naar de centrale die dan signalen uitzendt naar de diverse schakelpunten in de stad.
———————————————————————————-
In de komende gemeenteraad van maandag aanstaande zal bij de keuze van de electriciteitsleverancier aan stadsgebouwen, OCMW, politiezone VLAS, parkeerbedrijf Parko en openbare verlichting opnieuw gewerkt worden met een openbare aanbesteding. 

De maneuvers om toch maar niet los te geraken van onze standaardleverancier Electrabel Customers Solutions dateren al van in 2002. Intussen hebben in april van vorig jaar al zeker 177 gemeenten via een openbare aanbesteding gekozen voor SPE.

Stad heeft zich ook al een paar keer aan een openbare aanbesteding gewaagd.
Maar schepen Jean de Bethune vond de prijzen onaanvaardbaar hoog.

In 2003 dacht men nog aan zoiets van 1,17 miljoen euro.
Nu is dat al opgelopen tot 2 miljoen. Dat is bijna een verdubbeling, en plots vindt Stad dit nu blijkbaar “aanvaardbaar”. (Hoeveel zou de huidige, bestaande kostprijs wel zijn?)

Bij de vorige en laatste openbare aanbesteding bood SPE 1,7 miljoen, en Stad vond dit bedrag weer veel te hoog. SPE kreeg wel het lot “openbare verlichting” toegewezen. Voor een bedrag van 252.000 euro, terwijl schepen de Bethune eerder aan 335.000 euro had gedacht.
Vorig jaar besloot het Schepencollege om een andere weg te bewandelen: de keuze van de leverancier zou gebeuren via onderhandelingsprocedure. Dat mag niet, maar schepen de Bethune dacht toch van al begin dit jaar via discrete gesprekken met een oplossing voor de dag te komen.

Stad heeft het altijd al moeilijk gehad met zijn ramingen.
In 2005 bijvoorbeeld schatte men de totale kostprijs zonder openbare verlichting op ca. 1,18 miljoen en in 2003 op ca. 1,17 miljoen met openbare verlichting.
Ook nu heeft men het weer lastig.
Een Collegebesluit van 21 maart raamde de jaarlijkse meerprijs van 10 procent groene stroom op 50.000 euro en misschien zelfs 100.000 euro. En week later vond het College dat 7.000 euro misschien wel genoeg zou zijn. Alleen electriciens kunnen dit begrijpen.

Intussen is er weer iets gebeurd. Een soort kortsluiting.
Om een reden die niet wordt toegelicht aan de gemeenteraadsleden heeft SPE zijn lopend contract voor de openbare verlichting met ingang van 1 januari 2007 opgezegd. SPE laat daarbij wel uitdrukkelijk weten dat de NV als een “waardig medespeler” zal mededingen bij een volgende openbare aanbesteding.
Die nieuwe aanbesteding is nu gepland op 12 mei en schepen Jean de Bethune streeft ernaar om de aankoop en levering van elektriciteit nog voor eind juni toe te wijzen.
Blijf dus maar lekker slapen, de openbare verlichting zal blijven branden.

Stad zal bij de aanbesteding opnieuw werken via Gedis, zijnde een Gemeentelijk Samenwerkingsverband voor Distributiebeheer. Aangesloten gemeenten zijn dezelfde als deze welke zich vroeger hadden verbonden met producent Electrabel.
Benieuwd naar de uitkomst. SPE was met zijn 1,7 miljoen in 2004 dan 12 procent goedkoper dan Electrabel CS.

Dat is ook zijn taak, tenminste toch voor de voorziene fondsen.

Al in april heeft Vlaams volksvertegenwoordiger Stefaan De Clerck aan minister Marino Keulen een “vraag om uitleg” gesteld.
In feite een vraag om geld, netjes ingebed in een globale, beetje filosofische vraag over “de verdere uitbouw van het participatief stedenbeleid in Vlaanderen”.
(Een vraag binnen een vraag noemt men in de politicologie een MATROEJSKA-VRAAG.)

In het nieuwe gemeentedecreet is er namelijk sprake van wijkbudgetten en methoden om mensen per straat en wijk te laten participeren.
Burgemeester is dit idee niet ongenegen.

(Het mag gezegd dat Stefaan De Clerck van goede wil is als het gaat om burgerparticipatie of propaganda voor zijn beleid. Zo komt er op het Overbekeplein waarschijnlijk – en eindelijk – een infohuis over de nieuwe stadsprojecten. Anderzijds lezen we op de Kortrijkse website nog altijd geen woord over het grootse multifunctioneel project op de Bijstandsite.)

Maar burgemeester wil geld zien, ook van de hogere overheid.
Hoe wordt die vraag nu ingekleed?
Naar het model van de Britse “Business Improvement Districts” wil hij in de steden – in feite Kortrijk – “handelsdistricten” afbakenen. Handelsruimten waar wordt beslist of men een gedeelde van een bestaande of nieuwe belasting gebruikt om acties te voeren rondom bijvoorbeeld marketing, afvalophaling, veiligheid “of wat ook al“.

Minister Keulen vindt het een superidee.
(En doet daarbij alsof hij de onderliggende vraag naar “participatie” van de Vlaamse overheid niet heeft gehoord.)
Hij wil de mogelijkheid creëren voor lokale besturen om te werken met een gemoduleerde fiscaliteit op het vlak van de onroerende voorheffing. Het tarief van de opcentiemen bijvoorbeeld verlagen in bepaalde buurten.

In antwoord hierop zegt onze burgemeester (14 april) dat hij zich beschikbaar houdt om een casus uit te werken.

Die casus zal ongetwijfeld gaan over de site van Bijstand.
Want men mag niet vergeten dat er tussen Stad, SOK en de NV Sint-Janspoort (alias Foruminvest) is overeengekomen om zo spoedig mogelijk (ten laatste in maart 2006) een nieuwe handelsvereniging op te richten. Ter harmonisering van het brede randgebeuren, voor publiciteits- en promotionele campagnes en centrummanagement.
Hierbij moet er ook een fondsvorming komen ter versterking van de steunmaatregelen die de Stad biedt voor het starten en vernieuwen van economische activiteit. Meer nog. Men voorziet ook in de oprichting van een pandenfonds ter herwaardering van een nogal ruime zone rondom de Bijstandsite.

Allez, ’t is goed.
Nu maar wachten op de stadsbegroting voor 2006.

Stel dat u mijn vorig stukje weer eens onbegrijpelijk vindt.

Bezoek dan alleszins de www.stroomtarieven.be.
Op die website staat zelfs een berekeningsmodule voor uw tarieven. En er is vergelijking tussen de prijzen van leveranciers mogelijk. Doen!
Zeer verhelderend is ook de www.vreg.be en www.creg.be. En de links aldaar. Eindeloos.

U wordt nog expert!
En kunt dan assisteren bij de slepende onderhandelingen van schepen Jean de Bethune met de mogelijke leveranciers voor de aankoop van stroom voor onze stadsbesturen.

En we waren alhier ter stede nu een keer zo goed bezig ! En het is toch mislukt.

2002
Al in november 2002 had ’t Stad zich voorgenomen om samen met de politiezone VLAS, het OCMW en (even later) ook het gemeentebedrijf PARKO gezamenlijk een aanbesteding te doen bij allerhande leveranciers tot aankoop van elektriciteit. Want midden 2003 zou de energiemarkt volledig vrij worden en konden de stadsdiensten zich dus losmaken van de dure leverancier Electrabel.
Over gas horen we nog steeds niks.

2003
En waarlijk, in april 2003 al kwam er een openbare aanbesteding.
Een pluim voor de verantwoordelijke schepen van “facility”, Jean de Bethune.
Men raamde toen de mogelijke kostprijs voor stroom bij onze verschillende besturen op 1,17 miljoen euro. (Dit bedrag onthouden, want het komt later nog van pas. 1,17 miljoen of naar boven afgerond 1,18 miljoen.)

Stadsgebouwen: ca. 630.000 euro
Openbare verlichting: ca. 335.000 euro
VLAS: 22.000 euro
OCMW: 190.000 euro.
Parko: 19.000 euro.

Er daagden drie kandidaten-bieders op: Electrabel Customers Solutions, Nuon en Luminus. (Merk op: nog geen SPE.)
Het College van Burgemeester en Schepenen (CBS) vond de ingediende offertes evenwel te hoog en om budgettaire redenenen onaanvaardbaar.
De vraag is nooit gesteld of de stadsbesturen en Gaselwest toen voor bijvoorbeeld de percelen laagspanning en openbare verlichting geen verkeerde ramingen hebben gemaakt. Onderschattingen. Misschien was het ook wel niet zo handig om de aanbesteding op te splitsten in loten. (Dit werd alleszins afgeraden door de Vereniging van Steden en Gemeenten.) Leveranciers zijn dan geneigd om zich enkel in te schrijven op die percelen met afnamepunten met een goed profiel. Bovendien kan de opname van alle afnamepunten in één opdracht mogelijks een voordeel opleveren door de grotere schaal van de opdracht.
Wat zeker opviel is dat de offertes van de drie leveranciers onder mekaar vergeleken heel gelijklopend waren, onderling niet zoveel verschilden.
’t Stad zegt dit niet expliciet aan de raadsleden. Zegt alleen dat die en die bieder voor die en die percelen fel boven de ramingen zit.

Die eerste openbare aanbesteding dateert van juni 2003.
Pas in november 2003 beslist het CBS om de opdracht niet toe te kennen.
We blijven dus stroom betrekken bij de oude standaardleverancier, zijnde Electrabel CS. Waarlijk een “solution”.

En nu begint het mis te lopen.
GeDIS begint er zich mee te bemoeien, – eigenlijk al van in april 2003.
GeDIS is die organisatie waarvan u gratis spaarlampen krijgt. Voluit: Gemeentelijk Samenwerkingsverband voor Distributiebeheer. Een soort secretariaat van de vroegere gemengde intercommunales zoals Gaselwest. Werkzoekend organisme. Met lucratieve mandaten. GeDIS heeft type lastenboeken opgemaakt voor de openbare aanbesteding bij de aankoop van elektriciteit en coördineert voor de aangesloten gemeenten de onderhandelingen met mogelijke leveranciers.

2004
In april 2004 vaardigt ’t Stad een nieuwe en tweede openbare aanbesteding uit via het type-bestek van GeDIS.
Er zijn nu twee kandidaten: Electrabel en – belangrijk – ook de nv SPE.
Volgens SPE zal de aankoop van elektriciteit voor een geheel jaar 1,7 miljoen kosten. ’t Stad vindt dit 45 procent hoger dan “de bestaande kost”. (Wat daarmee bedoeld wordt is niet helemaal duidelijk. Gaat het om de “totale kost” of niet? Een totale kost slaat niet enkel op de aankoop van energie maar ook op distributie- en transportkosten en heffingen. )

Schepen Jean de Bethune en schepen Guy Leleu (die banden heeft met Gaselwest en de geliefkoosde leverancier Electrabel CS) vallen van hun elektrische stoel: de nv SPE is 12 procent goedkoper dan Electrabel !

Wat nu gedaan?
Het College verklaart de laagste bieding van SPE urbi et orbi opnieuw als onaanvaardbaar.
De totale kost is namelijk 1,7 miljoen zijnde 45 procent hoger dan de “bestaande kost”. (’t Stad houdt zich nog altijd vast aan de raming van 2003, zijnde 1,17 miljoen euro. Maar die 1,7 miljoen is een totale prijs (all- in) terwijl er met GeDIS toch is afgesproken dat men enkel zou rekening houden met de pure kostprijs van de stroom zelf. (Andere kosten-componenten zoals die van transport, transmissie en heffingen liggen toch vast, voor alle leveranciers.)

Lezer, we hebben u gisteren al verwittigd voor de moeilijkheidsgraad van dit stuk.

Pas in september 2004 (vijf maanden na de aanbesteding) beslist het College om ENKEL het perceel “openbare verlichting” te gunnen aan SPE. Hoe dit te rijmen valt met de wet op de overheidsopdrachten (de laagste bieder wint bij een aanbesteding) is een raadsel.
Hoeveel vraagt SPE voor die openbare verlichting? Ca. 252.000 euro.
En kijk nu eens naar de oorspronkelijke raming van ’t Stad hiervoor. In 2003! 335.000 euro !

Zo.
Tot op heden blijven we dus – uitgezonderd voor openbare verlichting – gekluisterd aan de leverancier van producent Electrabel.

2005
Maar wat heeft schepen Jean de Bethune – die ook wel inziet dat het zo niet verder kan – nu bedacht?
Gedaan met openbare aanbestedingen! Gedaan met offertes !
We gaan onze stroom kopen via een onderhandelingsprocedure, nog wel zonder voorafgaande bekendmaking. Onderhands. Schepen de Bethune heeft in de laatste gemeenteraad van 14 november al laten uitschijnen dat hij hierbij slechts die bieders gaat betrekken die vorige keer hebben meegedaan.

2006
Vraag is waarover men zal “onderhandelen”. Zijn er dan verschillende kwaliteiten van elektriciteit ?
Vraag is ook wat GeDIS denkt van deze demarche.
Men heeft dat nu vergeten, maar de stad heeft er zich ooit (gemeenteraad van 17 november 2003) toe verbonden om dossiers voor leveringen waarbij Electrabel als inschrijver kan optreden uitsluitend met GeDIS te behandelen.

Kortrijk bevindt zich in een zéér uitzonderlijke situatie.
En het staat weeral niet in de gazetten.
Al van begin vorig jaar werken de gemeenten die vroeger behoorden tot gemengde intercommunales (177 !) samen met GeDIS om een nieuwe leverancier te vinden. Ongeveer 80 procent deden dat met een algemene offerte en de rest met een openbare aanbesteding.
Slecht één (1!) gemeente maakte gebruik van de onderhandelingsprocedure.

Lezer,
En nu nog heel, héél eventjes verder lezen.
U zal het niet geloven.
Al in april vorig jaar hebben van de 177 GeDIS-gemeenten er 176 de levering toegewezen aan… SPE nv. D.w.z. niet aan Electrabel CS.
Gemeentelijke topmandatarissen van Gaselwest alhier waren stomverbaasd.En wat is de volgens ’t Stad de geraamde en aanvaardbare kostprijs voor de levering van de stroom?
Nu in 2005: 1,18 miljoen zonder de openbare verlichting (want die stroom wordt geleverd door SPE).
En hoeveel was dat in 2003? 1,17 miljoen, met openbare verlichting.

Zelfs een elektricien verstaat dit niet.
Schepen de Bethune staat voor spannende onderhandelingen.

Als het een beetje meevalt krijgt u hier morgen een aartsmoeilijk stuk over de vraag of de stadsgebouwen, het OCMW, de politiezone VLAS en het gemeentelijk bedrijf PARKO volgend jaar zonder stroom zullen vallen.
Neen dus.
Maar wie wordt de leverancier? En hoeveel gaat dat kosten?

Aangezien het een uiterst moeilijk stuk wordt is de lectuur ervan absoluut voorbehouden voor nieuwe kandidaten op de kieslijsten van de komende gemeenteraadsverkiezingen.
Dit in het kader van onze lopende lessenserie over gemeentepolitiek, zoals altijd nog bedoeld om potentiële populistische kandidaten (inclusief stoethaspels, tafelspringers, luiaards, lanterfanters, borderliners en baliekluivers) af te schrikken.

Voorafgaand.
Dit stuk kadert in een ellenlange serie lessen (tot volgend jaar oktober) teneinde potentiële kandidaten voor de gemeenteraadsverkiezingen 2006 alle lust of zin te ontnemen om op een lijst te gaan staan. Gemeentepolitiek is geen dorpspolitiek!
Maar als u dan toch wil weten hoe u gratis aan een boormachine kunt komen en zelfs bijna gratis kunt verhuizen moet u toch door de brij hierna. Niets aan te doen.

Niemand heeft er intussen nog iets van vernomen, terwijl Stad (dat is hier en nu schepen Lieven Lybeer) in april van dit jaar actieplannen inzake sociale economie en diensteneconomie voor 2005-2006 heeft laten goedkeuren door de gemeenteraad.
Er was geen tijd meer om uitgebreid de veldactoren en directies te consulteren want om subsidies vanwege Vlaams minister van sociale economie Kathleen Van Brempt in de wacht te slepen was er toen dringend een nieuwe engagementsverklaring van de stad nodig.

Men heeft dan maar wat in mekaar geflanst rondom een tamelijk recente hype bij de bestrijders van de kansarmoede: Buurt- en Nabijheidsdiensten (BND). (In juli 2001 ging het actieplan over de oprichting van een Werkwinkel.)
De inspiratie werd voornamelijk opgedaan bij de vzw BIK te Kuurne. Zie de desbetreffende website.

Wat zijn BND’s?
Dat zijn dienstverlenende voorzieningen met drie geïntegreerde kenmerken.
1° Ze willen de leefkwaliteit van de gebruikers verhogen door “in te spelen” op relevante collectieve en persoonlijke behoeften. (Een klusjesman komt een lamp vervangen.)
2° Ze creëren duurzame arbeidsplaatsen voor alle medewerkers waarvan minstens de helft gerekruteerd wordt uit de kansengroepen. (Over de beoogde jobcreatie later meer.)
3° Ze betrekken de medewerkers en alle belanghebbende op een participatieve wijze bij de organisatie. (Men houdt lulvergaderingen.)

Eigenlijk zijn er drie types BND’s te onderscheiden.
Te weten de CND’s, de IND’s en de BOD’s.
* Collectieve ND’s zijn niet buurtgebonden. Slaan o.m. op groendienst (buiten uw tuin), occasionele kinderopvang.
* Individuele ND’s zorgen bijvoorbeeld voor thuishulp, boodschappen, klein tuinonderhoud.
* De pure BuurtOntwikkelingsdiensten beantwoorden aan specifieke noden in uw buurt.

Wat gaan die NDB’s nu te Kortrijk doen? (Ze moesten al lang begonnen zijn.)
1.
In de aanvangsfase – en meer speciaal ook binnen de aandachtswijken – zal men een klusjesdienst oprichten waarbij ook uitleen van materiaal mogelijk is. U hebt bijvoorbeeld een boormachine nodig.
2.
Er komt ook een vervoersdienst. Pas op: niet voor mensen, maar voor materialen. Die boor wordt dan bij u thuis afgeleverd. Of u kunt ook vragen om uw eigen kapotte boormachine naar het containerpark te brengen. Zelfs boodschappen thuis laten afleveren kan ook.
3.
De vervoerdienst niet verwarren met de verhuisdienst. Wat dat kan ook. Als u geen beroep kunt doen op uw buren (die ook kansarm zijn) of financieel een beetje kampt met moeilijkheden (u wil met de rode lantaarn vluchten voor uw schuldeisers) kunt u op een stedelijke verhuisdienst terecht.
4.
Er komt ook kinder- en tienerwerking. Men zal uw lastige puber bijvoorbeeld begeleiden naar de skatebowl aan de Leie.
5.
Tenslotte wordt er ook gezorgd voor kinderopvang. Crèches met laagdrempelige toegang die zich richten tot een gemengd publiek (een “gezonde mix” van arme en rijke kleuters).

Goed beschouwd is er alhier dus geen BOD in de maak.
Er zijn voor 2005-2006 wel nog twee bijkomende projecten voorzien.
Maar die zijn nog niet ingevuld. En het zou niet gaan om BND’s.
Men wil namelijk in de toekomst adequaat “inspelen” op nieuwe evoluties inzake sociale economie. Die projecten zullen dan puur met lokale middelen gefinancierd worden: 50.000 euro.

WAT MOET DAT NU ALLEMAAL KOSTEN ?
Voor dit jaar (dat al bijna voorbij is!) voorzag men voor het totaal van de projecten aan uitgaven en inkomsten 272.449 euro.
Personeelskosten 230.000. Werkingskosten 42.449 euro.
Als opbrengsten hoopt men op lokale en Vlaamse subsisies (telkens 51.531 euro) en nog een niet nader bepaalde cofinanciering van 134.387 euro. Er zijn ook nog opbrengsten uit de dienstenactiviteiten zelf (35.000 euro) zodat de begroting sluitend is. Men noemt dat dan “zelfbedruipende” projecten.

Het project “kinderopvang” is met het hoogste budget bedeeld: 75.000 euro. (Zou dat geld zijn voor de werking van het nieuwe kinderopvangstehuis in Sint-Jozef? In de begroting is 850.000 euro voorzien vor de aankoop van een gebouw.) De “verhuisdienst” krijgt 55.612 euro. De andere projcten 30.612 euro.

Maar hoe zit het nu met de jobcreatie?
Want dat is de definitie van de stad voor “sociale economie”:
“Integratie van zwakke bevokingsgroepen in de maatschappij via het verhogen van hun kansen op tewerkstelling, wat o.m. inhoudt opleiding, werkervaring en begeleiding, maar vooral en in de eerste plaats ook effectieve bedrijfsontwikkeling en jobcreatie.”

Voor de vijf projecten in totaal voorziet men “gestalte te geven” aan NEGEN voltijdse jobs.
En de zuivere personeelskosten (zonder werkingskosten) bedragen 230.000 euro. Dat lijkt redelijk: één miljoen BEF investeren per gecreëerde job. Allez. ’t Is goed.
Als we het aantal jobs afzetten tegenover de totale investering van 272.000 euro krijgen we wel al een minder flatterend beeld.

En nu nog iets. Heel de vraag is of die personeelsleden niet zullen betaald worden middels andere statuten (SINE, PWA, enz.). Het zullen niet allemaal contractuelen zijn die u een boormachine bezorgen. Komen de aangerekende personeelskosten in de begroting zelf van de projecten daar dan bovenop?

En verder is het zo dat al die projecten ook materieel en immaterieel ondersteund worden door allerhande andere, overkoepelende oprganisaties. Bijvoorbeeld het Welzijnsconsortium en Werk.waardig, het OCMW (met bijvoorbeeld Werk.punt) , het Lokaal Werkgelegenheidsforum, de Werkwinkel, de dienstencentra, de ontmoetingscentra.
De kosten die daarmee gepaard gaan worden nergens in het budget aangerekend.

Hoeveel besteedt de stad zelf aan de sociale economie?
Volgens eigen zeggen via de post “personeel diensteneconomie”: 151.531 euro(waavan dus 51.531 euro naar de BND’s.) Maar er is ook een “fonds sociale economie”: 125.000 euro. En Hiva krijgt voor een studie 27.500 euro. Het Welzijnsconsortium: 10.413 euro.
Schepen Lieven Lybeer liet zich schriftelijk in de laatste gemeenteraad van 24 oktober ontvallen dat hij ervan droomt om 5 procent van de stadsbegroting voor te behouden voor sociale economie projecten. Soms vraagt men zich af of een schepen wel weet hoeveel de grootte van de begroting bedraagt. Vijf procent daarvan is 5,5 miljoen euro.

Berekenen wat de creatie van één job in de sociale economie dan wel kost is een hels karwei.
Het moet mogelijk zijn – mits het inschakelen van een leger aan actuarissen en statistici – maar dat is het laatste waar professionele welzijnswerkers uit de sociale economie in al hun rapporten en zgn. evaluaties aan denken te doen.

Taak voor HIVA!
Het Hoger Instituut voor de Arbeid heeft vanwege de stad al de opdracht gekregen om eventjes het werkveld van onze sociale economie in kaart te brengen, met de rol die de stad daarin kan spelen. (Het kerntakendebat is hier nooit van de grond gekomen.) De opdracht dateert al van in april. Kosten: 27.500 euro.