De pers heeft er toch een karikatuur van gemaakt hoor ! Zo’n kop als “Mozart & co moeten hangjongeren verjagen” (Het Nieuwsblad, 13 juli) is zeer misleidend tendentieus. (Pers toont daarmee weer eens aan dat men niet de eenvoudige, professionele reflex heeft om in de eerste plaats de authentieke, primaire bronnen te raadplegen, in dit geval hier het besluit van het schepencollege van 4 juli en de uitwerking ervan op 12 juli.)

Op 4 juli gaf het College zijn principiële toestemming om het Begijnhofpark gedurende de maanden juli en augustus om te toveren tot “Salon van de Stad”. Een attractieve plaats in het centrum voor al wie rust en ‘relaxtie‘ (sic) zoekt. Te vergelijken met bijvoorbeeld Buda Beach. Men hoopt dit te bereiken door te zorgen voor enig zitcomfort (ook tafels) en door de creatie van een “geluidsdecor”. Dat geluidsdecor zal niet enkel opgetrokken worden met klassieke muziek. Er zal ook soft jazz te horen zijn en loungemuziek van het betere soort. Dansen mag dus.
Het doel is: “via de aanwezigheid van mensen, gezinnen te zorgen voor een permanentie die op natuurlijke wijze vandalisme en criminaliteit tegenwerkt vanwege de sociale controle.”
Zo.
Een voorbeeld van een zachte, preventieve aanpak, en het is in bepaalde kringen weer niet goed bevonden.
De burgemeester wordt in vele reacties (op facebook bijvoorbeeld, ook door raadslid Vincent Van Quickenborne) op een onrechtvaardige manier gepakt en belachelijk gemaakt.
Overigens zegt hij in Het Nieuwsblad nog: “We willen het park in de eerste plaats een aangename sfeer geven. ‘Salon in de stad’ noemen we het. Maar als daardoor ook de overlast verdwijnt is dat mooi meegenomen.”

Dat stuk in “De Morgen” (14 juli, pag.11) dan. Grote kop: “Kortrijk goes classic tegen hangjongeren“. Met een cartoon van ZAK.
Geschreven door ene Kim Van de Perre die meent dat het Parkjazz festival nog altijd doorgaat in het park.

P.S.
Een blinde gevel vlakbij het Begijnhofpark (het Boerenhol) is onlangs weer mooi wit geschilderd. Binnen de kortste keren alweer bezoedeld.

Geheel niet omdat er daar aan de kluifrotonde nu eenmaal sinds jaren twee immense blinde muren staan te staan.
Wel omdat de burgemeester dit absoluut zo wou. Het is wel degelijk Stefaan De Clerck geweest die op het idee kwam om op zijn beurt alginder aan de rotonde uit te pakken met een door hem gebloemleesd gedicht “Nog een dag” van zijn goede kennis Achilles M. Surinx. Wat er ons aan herinnert dat onze burgemeester eerder is ingevoerd in beeldende kunsten dan in literatuur.

Kortrijkwatcher blikt even terug in de geschiedenis.
– Al in april 2000 (niet te geloven!) pakte VLD-raadslid Moniek Gheysens uit met het voorstel om in Kortrijk een poëzieroute te creëren. Het is er nooit van gekomen. Ondenkbaar was het dat een CVP-bestuur een voorstel uit de oppositie zou willen honoreren.
– In september 2007 (!) hernam Moniek vol hoop dit keer (VLD behoort nu tot de coalitie) haar project om poëzie aan te brengen in de openbare ruimte, maar zij spitste toen het voorstel concreet toe op die blinde gevels aan de kluifrotonde Den Appel. Zij had zelfs al een auteur gevonden die speciaal voor die muur enige poëtische regels had geschreven. De bekende dichteres Lut De Block. Met termen die tenminste wat met appels hebben te maken. En Moniek was desnoods bereid om de uitvoering van het voorstel zelf te bekostigen.
De burgemeester aanhoorde het voorstel met zijn roemruchte traditionele welwillendheid, maar leek niet meteen bereid om vaart te steken achter de uitvoering ervan. Eigenlijk had Stefaan De Clerck inmiddels een geheel ander project in gedachten, in combine met de Vlaamse Bouwmeester van toen. (Iedereen heeft dit nu vergeten.) Kunstenaar en goede kennis Jan De Cock (door Jan Hoet “de schrijnwerker” genoemd) was al aangezocht om op de site een houten constructie te planten. Een wirwar van planken van Unilin.

De zaak bleef intussen alweer jaren aanslepen. De burgemeester vond namelijk dat voor een muurschildering de toelating was vereist van de NV Waterwegen voor de ene gevel en de administratie Wegen en Verkeer voor de andere muur. (Er zouden daar billboards komen.) Kortrijkwatcher heeft aan het verhaal indertijd meerdere stukken gewijd onder de titel: “Een appeltje om te schillen”.
Binnen de VLD-fractie kreeg men uiteindelijk rond de laatste jaarwende – met het oog op de verkiezingen – zo stilaan het getreuzel van Stefaan en zijn ambtenaren hartsgrondig beu. Begin dit jaar ergens (geen idee bij KW hoor) eiste de partij (schepen Maddens) zo stilaan dat er absoluut nog voor het einde van de legislatuur een uitvoering zou komen van het VLD-voorstel. Uiteindelijk gaf de burgemeester toe, maar met de uitdrukkelijke voorwaarde dat hijzelf persoonlijk ook een gedicht zou kunnen kiezen en laten aanbrengen op die andere gevel vlakbij.
Op die manier is verijdeld dat enkel en alleen de VLD in de persoon van Moniek Gheysens een landelijke exposure krijgt. Aanstaande zaterdag, op de inwijding van de (twee) gedichten kan de burgemeester aan cherry picking doen.

P.S.
Het voornemen om op de site een sculptuur te laten plaatsen van en door Jan De Cock is officieel niet opgegeven hoor! Maar naar verluidt zou de schrijnwerker een gigantisch bedrag vragen voor zijn kunstwerk. Een dusdanig duizelingwekkend hoog bedrag dat geen kandidaat-burgemeester daar nu mee durft uitpakken.

Aan de kluifrotonde vlakbij parking Den Appel prijken nu op twee blinde muren in grote letters twee gedichten. Ze worden officieel voorgesteld aan de Kortrijkse bevolking op aanstaande zaterdag 14 juli om 19u30.
Om onze lezers alweer een primeur aan te bieden zijn we die gedichten nu al stiekem gaan afschrijven.
Hiernavolgende tekst lazen we met stijgende verbazing. Niet enkel omwille van de zinsconstructie. Ja, dat zijn zinnen! Niet denken dat een zin noodzakelijk moet bestaan uit een onderwerp en een persoonsvorm. Een kreet is ook een zin, als de het geuite maar verstaanbaar is. Maar hier in de laatste strofe ontbreekt er wel een element.
De titel van het gedicht luidt: “Nog een dag”
Ja! En wat voor een! Lees maar.

De kat. Het bad.
De koffie. De bus.
De school. De dag.

De droom. De daad.
De koffie. Het bad.
De kat. De nacht.

Wie met de wagen een enkele stond moet stilstaan in de file aan de beruchte rotonde zal alras merken dat er wel degelijk een chronologie steekt in het verhaal. De verteller staat op en gaat naar school. Aan het Plein? En dan keert hij terug bij moeder naar huis (ja?) en stelt ’s avonds de daad. Het gaat dus waarschijnlijk om een volwassen leerkracht.
Jawel. Inderdaad. Een onderwijzer. De maker van gedicht is met name Achilles M. Surincx. Geboren te Hasselt in 1941, maar Kortrijkzaan (Davidsfondsvoorzitter!).
Kortrijkwatcher vond het werkstuk terug in een onlangs verschenen dichtbundel van de auteur, getiteld “Wie nooit begint!”.

Maar wat ontbeekt er dan wel in die laatste strofe, zul je zeggen?
De WC! Je gaat toch ’s avonds naar de WC, voor of na de daad?
En waarom staat er nog een ander, een tweede gedicht te lezen op de blinde gevel, kant Zandstraat?
Goeie vraag.

(Wordt vervolgd.)