Om de haverklap vragen de media onze (soms ongezouten) mening over alles en nog wat.
Laat ons dit voxen noemen. De ‘vox populi’ aan het woord laten.
Kortrijkwatcher doet daar zeer ongaarne aan mee, maar volgens onze directie heeft deze trend naar democratische interactie een positieve invloed op ons abonnementenbestand en daarmee op onze reclame-inkomsten.
Zodus. De hoofdredacteur geeft onder deze commerciële druk toe, met dien verstande dat hij heeft bekomen dat de lezer tenminste argumenten zal krijgen om zijn mening te staven. Zodat we niet geconfronteerd worden met volkomen onnozelheden.

Het schepencollege heeft principieel beslist om een fotocabine te plaatsen in de dienst burgerzaken in de Leiestraat.
En dit terwijl de directie Burger en Welzijn zelf daar faliekant tegen gekant is!
Wat vindt u daar nu van of over?

Laat ons even de voor- en nadelen op een rijtje zetten.

De voordelen

– Betere service naar de burger toe.
– De kwaliteit van de foto’s genomen in een cabine is er gevoelig op vooruit gegaan.
– Lage kostprijs (5 euro voor 4 of 5 foto’s).
– Opbrengst is voor de stadskas (25 procent op de netto-omzet).

De nadelen

– Concurrentie aan Kortrijkse fotografen.
– Wat als blijkt dat de foto’s niet kunnen aanvaard worden? Geld teruggeven? Gratis tweede poging?
– Wat bij tijdelijk defect van de cabine?
– Komen er ook cabines in de randgemeenten?
– Wat met mensen die niet zo vertrouwd zijn met het gebruik van dergelijke toestellen?
– Zal men (bijvoorbeeld jongeren) geen misbruik maken van het toestel?
– Er is elders al een fotocabine.
– In de toekomst wordt alles digitaal.

Kent u nog voor- of nadelen?
Alvorens u hier gaat voxen nog dit.
Blijkt dat het stadsbestuur al enige mogelijke leveranciers heeft geraadpleegd.
Twee firma’s stellen voor om gratis een cabine te plaatsen, met een return van 25 procent voor de stadskas. Zijn nog bereid om in te staan voor het onderhoud (niet voor de energiekosten) en ze garanderen de herstelling van een defect binnen de 8 uur. Zij garanderen ook terugbetaling in geval dat de foto aanleiding geeft tot gekibbel.
Een andere firma stelt voor dat Stad gewoon een toestel koopt. (Kostprijs 17.000 euro.)

Zo.
Nu kunt u met kennis van zaken oordelen.
De fundamentele vraag is natuurlijk tot hoeverre dienstverlening van Stad aan de burger kan leiden.
Kan er nog een schoenmaker vanaf? Er zijn al veel hoge hakken gesneuveld van vrouwen die inderhaast nog een paspoort wilden ophalen in de dienst burgerzaken of bevolking.
(Onze directiesecretaresse wil ook wat meer fauteuils in stadsdiensten. En een plaatsje om zich wat op te maken als zij zich door de regen naar de Leiestraat moet spoeden.)

De Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (VVSG) werpt zich stilletjes meer en meer op als DE werkgever van lokale openbare diensten.
Dat is heel raar. Zie nog infra.
Deze vzw is nu wel bestuurd door hoofdzakelijk burgemeesters, schepenen, OCMW-voorzitters uit diverse windstreken (wie bepaalt die?), maar heeft toch eerst en vooral een informatieve en adviserende taak tegenover gemeentebesturen (inclusief ambtenaren!) en raadsleden. Tussen haakjes, niemand van het Kortrijkse schepencollege maakt tegenwoordig deel uit van de Raad van Bestuur of het Directiecomité van de vzw, wel onze stadssecretaris Geert Hillaert. Die aldaar veel invloed heeft.
In vroeger tijden was gewezen schepen Frans Destoop daar nog de ook al niet te onderschatten ideoloog.

Wie zwaait er bij het bepalen van VVSG-standpunten eigenlijk de plak? Me dunkt: enkele bepaalde personeelsleden van de vzw, zij die namelijk de materie beheersen. Geen mandatarissen ! En die twee of drie personeelsleden van de vzw die het echt voor het zeggen hebben weten maar al te goed hoe zij hun vooral christen-democratische burgemeesters-werkgevers uit Vlaanderen naar de mond kunnen praten. Vooral: op vergaderingen beetje wederzijds indruk maken onder het gezelschap van volstrekt onkundige schepens en burgemeesters. In Roeselare (cf. infra) goed gegeten en het was interessant.

De VVSG is daarenboven sinds haar bestaan gewoon een nauwelijks ondermijnd CD&V-bastion. Zeg maar dat het niet waar is.

Over de werking van de VVSG nog nooit een deftig jaarverslag gezien. Geen verslagen van Algemene Vergaderingen of andere besturen. Balansen? Jaarrekeningen? Begrotingen? We hebben het hier wel over minstens 10 miljoen euro, waar de gemeenten misschien wel de helft toe bijdragen, plus een ongeziene uitermate winstgevende boekencommercie met één uitgeverij, en circa 100 personeelsleden. Het is een kluwen. Op de website van de vzw staat niet eens te lezen wie er deel uitmaakt van de Algemene Vergadering. Probeer maar eens de statuten te vinden van de vzw VVSG.

De VVSG heeft in een Algemene Vergadering van 19 juni in Roeselare (de burgemeester Luc Martens is lid van de Raad van Bestuur) zijn standpunt bepaald inzake de onderhandelingen met de ambtenaren over het nieuwe sectoraal akkoord (dit is geen CAO!) 2008-2009.
Wisten onze stakende Kortrijkse ambtenaren hiervan?
Waarom gingen ze daar niet even enkele deuren sluiten?

Het standpunt komt hierop neer: de vakbondseisen zijn “voor een grote groep van gemeenten en OCMW’s” financieel totaal onhaalbaar.
Het is bijna zeker dat onze stakende Kortrijkse pompiers en vuilnisophalers en zwembadmeesters over van alles niet helemaal op de hoogte zijn. Schepens ook niet. Bevolking niet. Pers niet.
Het gaat om een klassenstrijd tussen enkele diehards van – grof geschetst – twee zichzelf opfokkende onderhandelingspartners die daarenboven binnen eigen intieme kring strijd voeren om wie het voor het zeggen heeft.
Laat dit nu maar eens gezegd zijn.

Volgens de VVSG stijgen de personeelskosten (welke?) ten opzichte van vorig jaar in 2008-2009 alreeds ‘spontaan’ met 7,95 procent.
Hoe dan? Vanwege de inflatie (de index), de baremieke aanpassingen. Verder nog door de verhoogde kostprijs van de hospitalisatieverzekering, de toenemende uitgaven vanwege de toepassing van de nieuwe rechtspositieregeling voor het personeel. Over de gunstige bepalingen (financiële en andere, uit de sfeer van HR) voor de ambtenaren in dit nieuwe personeelstatuut rept het gemeenschappelijk vakbondsfront met geen woord.

Voorts wijst de VVSG er nog op dat er de voorbije 10 jaar reeds heelwat extra inspanningen voor het personeel zijn gedaan. Ook hierover hoor je de vakbonden niet. Zonder volledig te zijn verwijst de VVSG naar aanpassingen van de weddeschalen op diverse niveaus, de derde salarisschaal voor contractanten, de invoering van de hospitalisatie, de toekenning van maaltijdcheques, het optrekken van het vakantiegeld, de verhoging van de eindejaarstoelage.

Is de VVSG dan tot niets bereid?
Concreet wil men wel de eindejaarspremie verhogen tot op het niveau van het personeel van de Vlaamse overheid. Dat is ongeveer alles. De loonmassa zou hierdoor stijgen met 1 procent.

Maar burgemeesters en OCMW-voorzitters mogen nu ook weer niet al hun personeel tegen zich in het harnas jagen.
Vandaar deze opening: als er zich nieuwe feiten zouden voordoen is men bereid om aangepaste voorstellen te formuleren en om de onderhandelingen met de vakbondsorganisaties opnieuw op te nemen.

Wat zouden dan mogelijke nieuwe feiten kunnen zijn?
Dat men zoekt naar nieuwe inkomsten voor gemeenten en OCMW’s via de hogere overheid…
Bij een protestactie van de drie vakbonden (9 juni) voor het kantoor van de VVSG dacht men als eerste piste aan nog een verhoging van het Gemeentefonds. Of zou men de mogelijkheid kunnen creëren om een deel van de vennootschapsbelasting naar de lokale besturen te laten stromen? (Gemeenten lopen vele inkomsten mis doordat vrije beroepen en zelfstandigen zich voordoen als een vennootschap.) Of misschien kan men de overheidspremies voor gesubsidieerde contractuelen verhogen?

_____

Hierboven vonden we het al raar dat de VVSG – een vzw – zich voordoet als een werkgever van ambtenaren.
Het zit zo.
De onderhandelingen tussen ‘overheid’ versus ‘vakorganisaties’ van ambtenaren steken heel ingewikkeld in elkaar. We houden het simpel en vereenvoudigen zelfs ietwat. Niet eenvoudig.
* Voor het personeel van alle Belgische lokale besturen wordt overlegd en onderhandeld in het zgn. Federaal Comité C voor Provinciale en Plaatselijke overheidsdiensten. Dat is bijvoorbeeld bevoegd voor de brandweer.
* Voor het personeel van alle Belgische overheidsdiensten (dus op alle niveaus: Vlaams, federaal, lokaal of provinciaal) is er het Gemeenschappelijk Comité A.

* Wat ons hier interesseert is het Vlaams Comité C voor de Vlaamse lokale en provinciale besturen. Voor personeel tewerkgesteld bij gemeenten, OCMW’s, gemeentebedrijven en intercommunales spreekt men van het Comite C1.
Het is in dat Comité C1 dat de VVSG zich nu sterk bemoeit als zijnde een onderhandelingspartner langs werkgeverszijde. Volgens de wet (een federale) kan dit niet, maar toch staat de Vlaamse overheid toe dat de VVSG en de VVP (provincies) en de VOV (openbare ziekenhuizen) langs overheidszijde mee aan de gesprekstafel zitten.
(Die VVP is waarlijk een zootje ongeregeld.)

* Het is nog ingewikkelder. We gaan door.
In iedere gemeente afzonderlijk zijn er voor sociaal overleg of onderhandeling nog Lokale Comités.
Er is vooreerst het Bijzonder Onderhandelingscomité. Dat dient voor onderhandelingen. Over het letterwoord (BOC) bestaan meningsverschillen want er is nog een andere BOC.
Daarnaast heb je het Hoog Overlegcomité (HOC). Sure. Dat dient voor overlegmaterie. Beide Comités vergaderen meestal samen.

Gesnapt? Waarschijnlijk nog niet.
* Want per gemeente kan een lokaal bestuur beslissen om Basisoverlegcomités (voor brandweer, RVT’s, bijv.) op te richten. Daarenboven zijn er Tussenoverlegcomités voor – afzonderlijk – het gemeentepersoneel en het OCMW mogelijk, maar die staan tussen de Basiscomités en het HOC.
Zo zit dat in elkaar, in de klassenstrijd tussen patroons en ambtenaren.

P.S.

Hoe gaat het er hier plaatselijk aan toe in Kortrijk?
Dat ik het niet weet. En de gemeenteraadsleden (geen één) ook niet. Krijgen nergens verslag van die lokale comités. En als er dan een keer een verslag(je) in een of ander dossier steekt is het volstrekt onbenullig. Laat ons zeggen: onbetrouwbaar.
Schepen Lieven Lybeer en een tweetal ACV’ers zwaaien er de plak. De liberale VSOA schittert door afwezigheid, of is soms – naar men zegt – niet eens uitgenodigd.
Schepen van personeel Hilde Demedts is tegenwoordig vaak op reis.

Die vraag is vandaag gesteld aan de lezers op de website van “Het Nieuwsblad”. Nog niet veel antwoorden gezien, maar deze reactie is wel leuk: “Ambtenaren staken omdat ze een witte stippelijn willen in de inkomsthall, zodat wie te laat komt niet meer zou botsen tegen wie te vroeg naar huis gaat.”
In Kortrijkse stadsdiensten of directies kan zo’n verkeersmaatregel vooral op vrijdag een dienst bewijzen. Nu nog spiegels voor dode hoeken. Nog meer camera’s.

Wordt vervolgd…
We proberen uit te vissen waarom ambtenaren van lokale besturen staken. De daling van de koopkracht is een alibi.
Verder willen we weten hoe er onderhandeld wordt over de loon- en andere vakbondseisen. Of die revendicaties een kans maken.
Wat eventueel de onvermoede gevolgen kunnen zijn als bijvoorbeeld een lineaire loonsverhoging met 3,5 procent wordt in de wacht gesleept.
En hoeveel kost ons stadspersoneel nu eigenlijk?
Wat voor eisen zijn er vroeger al ingewilligd?

De eisenbundel

Het is niet te geloven. Op de websites van de representatieve vakbonden voor het overheidspersoneel (ACOD, ACV-Openbare diensten, VSOA) is nog altijd geen duidelijk en nauwkeurig overzicht te vinden van de vakbondseisen ter invulling van het nieuwe sectoraal akkoord 2008-2009. Naar het schijnt zou het eisencahier al bestaan van in november 2007, toen het probleem van koopkrachtverlies nog niet echt acuut leek.
Ook van de zijde van de werkgevers (regering, Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten, Vereniging van Vlaamse Provincies) vergt het een hoop gescharrel op internet om een repliek te vinden op de vakbondseisen. Men kan zich afvragen waar de stakende ambtenaren de informatie halen waarmee zij tot staken worden gedreven.

Ook over het verloop van de onderhandelingen over het sectoraal akkoord is nauwelijks iets te vinden. Zelfs de data waarop de onderhandelingen zijn afgesprongen verschillen volgens de geraadpleegde bronnen. We houden het even hierbij. De vakbonden hebben de onderhandelingstafel verlaten op 25 februari. Pas op 4 maart is hierover een persbericht verschenen. Daags daarna kwam er een pamflet waarbij een stakingsaanzegging werd gedaan voor onbepaalde duur. Een aanzegging vanaf 17 maart?

Centen of procenten?

De vakbondseisen evolueerden blijkbaar in de loop der laatste weken, via informeel overleg. (Is er wel een dialoog geweest?)
Qua salarissen vroegen de ambtenaren uiteindelijk op 9 juni een lineaire loonsverhoging van 3,5 procent. In een pamflet is evenwel sprake van 5 procent “koopkrachtverhoging”. Te realiseren door niet enkel een verhoging van de salarisschalen maar ook door de eindejaarstoelage en door het werkgeversaandeel in de maaltijdcheques. Er kwamen nog andere eisen op tafel. Voor het politiepersoneel, de brandweer, het pensioen van het contractueel personeel.

De repliek van werkgeverszijde is ook al niet duidelijk te vinden op internet.
In een document van de Vlaamse overheid (van vorig jaar, zonder datum) maakt men gewag van een beschikbaar budget van 3,93 miljoen.
In het Vlaams Parlement (12 maart) zei minister Geert Bourgeois dat er in het kader van de meerjarenbegroting een “marge” is van 7,05 miljoen euro (300 euro per persoon), terwijl de vakbonden meer dan 60 miljoen vragen.
Naar het schijnt zou de Overheid een “onderhandelingsdocument” hebben voorgelegd dat de vakbonden als provocatief bestempelen. En dat gaat dan niet enkel om geld.
Bepaalde statutaire rechten zouden worden afgebouwd. Een nieuwe verregaande ontslagregeling voor ambtenaren die weigeren in te gaan op interne mobiliteit.

De VVSG was bereid om in 2008 en 2009 een bijkomende loonsverhoging toe te kennen van 1 procent. Bovenop de baremieke verhogingen en de indexaanpassingen, in de vorm van een hogere eindejaarstoelage. In totaal zou het gemeente- en OCMW-personeel hiermee op twee jaar tijd 7,6 procent loonsverhoging krijgen.

(Wordt vervolgd…)

Kortrijkzanen met klachten of opmerkingen, en zelfs vragen of ideeën kunnen steeds terecht op een zogenaamd “meldpunt”.
En dit op de meest diverse wijzen: per telefoon, per post, via bezoek op het stadhuis zelf, via e-mail.

Verwarrend is dat er twee telefoonnummers mogelijk zijn, en dat we bij een meldingsformulier op de website van Stad drie logo’s kunnen aantikken: het “meldpunt”, en dan ook nog specifiek “Rap en Rein” of “Werk aan de Wegen”. Daarnaast is er nog een VrijwilligersInfopunt. Wat eigenlijk niet past in het kader.

Maar men zal daar iets aan doen.
Wil evolueren naar één contactpunt. Ook intern bij de diensten of directies wordt het gebruik van de meldingssoftware steeds beter gecoördineerd. En in de toekomst krijgen de gebiedswerkers ook toegang tot de meldingen die tot hun 17 gebieden behoren.

Het Meldpunt wil steeds beter de afhandelingstermijn (in principe 1 maand) beheersen. Men denkt er zelfs aan om het mogelijk te maken dat de burger de opvolging van zijn eigen melding kan consulteren. Schitterend.

Het Meldpunt weet iets af van openbaarheid van bestuur.
We zien nu dat het lijvige en zeer gedetailleerde jaarrapport 2007 (60 bladzijden) beschikbaar is op de stadswebsite. Met vergelijkingen uit vorige jaren (vanaf 2004).

De meldingen worden bij registratie ingedeeld in 31 categorieën.
Vorig jaar zijn er 9.612 meldingen geregistreerd. Ten opzichte van het startjaar 2004 is dit een toename van 45 procent.
Merkwaardig is dat meldingen sinds 2006 vooral door ambtenaren zelf (nu 53 procent) worden aangebracht.

De top drie van de meldingen sloegen op verlichting/signalisatie (15 procent), sluikstort (15 procent) en park-, groenonderhoud (11 procent). Opvallend is dat de categorie fiets-, voetpad uit deze top vorig jaar is verdwenen.

De meeste oproepen zijn meldingen over ‘onvolkomheden’. Over putten in het wegdek, straatlampen die niet meer werken, zwerfvuil, scheve paaltjes,…

Over de evolutie van pure klachten (uitingen van ongenoegen over het beleid of de dienstverlening) kan het jaarverslag van het Meldpunt nog niet veel zeggen want voorheen werd alles beschouwd als “klacht”.
Vorig jaar aanzag men 670 meldingen (7 procent) als een klacht.
De meeste gingen over de ophaling van afval en opgelopen schade. Heel weinig (4 procent) over dienstverlening.

In 80 procent van de gevallen zijn meldingen binnen de maand afgehandeld. Ten opzichte van 2006 is dit een verbetering met 7 procent. Veel hangt natuurlijk af van het soort van melding. Een voetpad herstellen kan tot 21 dagen duren. De snelploeg Rap&Rein probeert een zaak af te handelen binnen de 3 dagen.

Jammer is dat Kortrijkzanen het Meldpunt blijkbaar nog niet aanzien als een middel of aanspreekpunt om vragen te stellen, om suggesties of voorstellen te doen.
Misschien op de website van Stad daar wat meer de nadruk op leggen. Dat er ook beleidskwesties aan bod kunnen komen.

Burgerparticipatie

Wat STAD eens zou kunnen melden is dat burgers rechtstreeks bij of op de gemeenteraad kunnen interveniëren, mits het verzamelen van de nodige handtekeningen. Met voorstellen, vragen of verzoekschriften. Zie de art. 200,201,202 van het Gemeentedecreet. Dit is tot op heden nog maar één keer gebeurd, en we hebben er nooit meer iets over gehoord. (Het ging over de afschaffing van postkantoren.)

Dit is de meest opvallende oproep sinds tijden die nu plots is verschenen op de officiële website van Stad. In kleur.
Heeft ons stuk van 23 mei er iets mee te maken?

We vertelden toen welke jobs er bij Stad in het verschiet liggen. Op kortere termijn: drie. Drie !
Gaven toen aan hoe “wervingen” bij een stadsbestuur kunnen verlopen. De procedures, in grote lijnen. De theorie, niet de praktijk !
Voor de drie jobs waar onze bureaucratie nu blijkbaar behoefte aan heeft is in een Collegebesluit (door niemand gekend) thans aangegeven dat men in de eerste plaats wil zoeken naar kandidaten uit de eigen ambtenarij. Daarbij mikt men op ‘opdrachthouders’ of ‘mandaathouders’. Dat zijn ambtenaren in functie. Het staat allemaal niet uitgelegd in de advertentie.

DE ADVERTENTIE IS BOERENBEDROG, DOET ALSOF KORTRIJK EEN BEDRIJF IS.
(KORTRIJK IS EEN POLITIEK BEDRIJF.)

Stadsbestuur zoekt intussen – staat niet in de advertentie – nog naar een ‘accountant’ (of twee) voor het op te richten één “uniek ondernemersloket”. Naar een administratief medewerker. Men moet wel gek zijn om daarvoor te solliciteren. De namen zijn al in omloop.

Het is daarom dat die brede oproep naar kandidaten voor een “bijzondere job” als “maestro” of “master” bij Stad (de twee termen worden door elkaar gebruikt) nogal abject is. Raar.
Goed bekeken: leugenachtig. Kortrijk stelt zichzelf voor als een bedrijf.

Het is alsof er in de personeelsdienst van Stad iemand gewoon geen werk heeft en bij wijze van vriendelijkheid zoekt naar iemand. Dan maar een leuke advertentie schrijven. Goed bezig zijn. Zichzelf bewijzen (de bureaucratische wet van Parkinson).
De stijl is navenant bijzonder opgewekt, in de je-vorm. Bedenker heeft van vorming genoten: “Leuk Leren Schrijven”.
Anderzijds blijkt uit de oproep dat Stad nood heeft aan intellect.

Maestro !
Als u (Jij) niets afweet over 1) wonen, 2) onderwijs, 3) Europese projecten: laat maar varen.

Overigens, wat zijn dat? Masters of maestro’s?
In de personeelsformatie kennen we termen als directeurs (8 in aantal), adjuncten, hoofddeskundigen, deskundigen. Geen masters of maestro’s. Diensthoofden wel. Coördinatoren. Niveaus.
Het is in zijn algemeenheid een potsierlijke sollicitatie-oproep. Modieus.
Wat wil men hiermee nu eigenlijk mee bereiken?
Om welk niveau gaat het? Je moet in elk geval kunnen leiding geven, in staat zijn om een dynamisch team te dirigeren. Mensen aansturen. Lijnen uitzetten. OVERTUIG ONS ! JIJ ! (Wij zij het al.)

Uit de opsomming van wat voor soort mensen – geboren leiders – eventueel kunnen solliciteren (ingenieurs, pedagogen, taalkundigen, sportwetenschappers, communicatoren, agogen, enz., zelfs stedebouwkundigen) is af te leiden dat kandidaten toch liefst uitpakken met een of ander getuigschrift van minstens hoger onderwijs. Alleen Masters?

Uw sollicitatie met motivatie en cv opsturen naar directie.personeel@kortrijk.be. Dat is de sollicitantendatabank. Informeer u vooral eerst bij Anne Caby, op 056/27 86 88. Of, als u dit nu pas leest: 0473/86 29 65. Bel nu.

Wie heeft er zoal inzage in die databank? Dat is toch een delicate kwestie. Zomaar uw naam en cv prijsgeven ook “al heb je misschien een prima baan, maar wil toch ietsje meer”.

Teamplayers
Juni vorig jaar was er een keer een oproep naar “teamplayers” voor de culturele sector. Geen masters toen. Weet u ondertussen hoe men aan een nieuwe bibliothecaris is geraakt? Aan een conservatrice voor het Vlasmuseum? Bestuursleden konden de aanstellingen via de pers vernemen. Wisten ook niets af van de gevolgde procedure. (Waarom vond men geen kandidaten van buitenhuis?)

Enthousiastelingen
In november vorig jaar was er een keer een vraag naar “enthousiaste bachelors”. Dat blijkt dan achteraf te gaan om een jeugddeskundige (die uiteindelijk intern werd verkozen), een speelpleinwerker. Een stafmedewerker voor de Schouwburg. Voor deze functie bijv. waren er 232 kandidaten. (Databank zeker?) Na selectie in twee stappen (februari en maart) bleven er nog 32 geslaagden over. Om bepaalde redenen werden er in april van dit jaar uiteindelijk slechts twee kandidaten uitgenodigd.

Vrijwilligers

Nu een persoonlijk feit.
Ik heb ooit in september vorig jaar – na een oproep op de website – gesolliciteerd als vrijwilliger “onderwijsopbouwwerk”. Schriftelijk en telefonisch. Schone cv binnen. Vroeg om een onderhoud. Nooit meer iets van gehoord. Niets. Nul. Weet niet of er intussen opbouwwerk is.
Zo’n een vrijwilliger onderwijsopbouwwerk zou bijvoorbeeld nederlands leren aan allochtonen. Naar verluidt willen de mannen van moslimvrouwen geen mannelijke leerkracht. Zodoende heb ik er nooit meer iets van gehoord.